parang kailan lang...

nitong nagdaang mga araw, lalo akong naiinip sa dalawa kong kuting. sila kasi ang mga unang anak namin ni bachoinkchoink at mga unang apo ni daddy at mommy. naglalaro na ang isip ko kung pano ko sila kakargahin at paliliguan at papalitan ng mga lampin. umaabot na rin ang imagination ko kung paano at saan kami maglalaro, kung saan kami mamamasyal at kung anu ano pa.



napapa-isip tuloy ako tungkol sa buhay buhay. sobrang nabibilisan kasi ako sa panahon. parang kailan lang kasi nung ako palang ang 'baby' ng mommy ko. meron akong natatandaang mga scenario ng mga pangyayari nung bata pa ko na sariwang sariwa pa rin na parang ilang araw o buwan pa lang ang nakakalipas.

1. paborito kong ulam noon ay tocino. hindi pa ako makalunok ng karne ng baboy noon kaya si mommy ang kumakain ng laman at ibinibigay nya sa akin ang taba. nasa bilugan kaming lamesa namin noon. tandang tanda ko pa ang eksena na yon, parang kailan lang.

2. 3 years old ako noon at kapag sabado, sinasama ako ng mommy ko sa office nya sa may mabini. kabisado ko pa ang linya ng LRT mula monumento at pedro gil. gustung-gusto ko sasama dahil bukod sa nakakapaglaro ako ng computer game sa office, nakikita ko pa ang anak ng officemate ni mommy na mas matanda di hamak sa akin na crush ko. musmus pa lang, may halay na. tandang tanda ko pa ang mga araw na yon, parang kailan lang.



3. nung una akong matae sa brip nung kinder sa school, sobrang lamig ng pawis ko at sobrang nerbyos sa kahihiyan. ang ginawa ko, sumilip-silip ako sa ilalim ng mesa na kunwari may naaamoy ako na mabaho. sabay turo at sigaw ng malakas sa katabi kong si emmanuel ng "AMBAHO! MAY TUMAE!". siya tuloy ang napagbintangan at napagtawanan hanggang uwian. paguwi sa bahay, galit na galit ang yaya kong si lola rosa at ako ang pilit pinaglaba ng brip kong puno ng ipot. syempre di pa ko marunong maglaba non. tandang tanda ko pa ang eksena na yon, parang kailan lang.

4. isang mainit na hapon sa graduation day nung kinder, pagka-akyat sa stage, inabot ni mrs. llenado (principal) ang kamay nya sakin. imbis na shake hands, nagmano ako. parang kailan lang.

5. tuwing kasagsagan ng init ng hapon, paborito naming past time noon ng mga kalaro ko ang manghuli ng tutubi, manghuli ng gurame at butete, at maglaro ng apoy sa basurahan (at iyan ang mga dahilan ng pagkakaroon ng lalaking nognog). tumatambay din kami sa itaas ng puno ng aratilis para magkuwentuhan ng kung anu-ano basta tungkol kay pedro at juan. tandang tanda ko pa ang mga alaala na yon, parang kailan lang.

6. nung magkasunod na ipinanganak ang dalawa ko pang kapatid, hindi ako nagselos katulad nung sa commercial ng mcdo. tuwang tuwa ako sa kanila dahil ang cucute nilang dalawa noon (hindi na ngayon. hehehe joke lang). ang liliit pa nila noon, at nauuto ko pa lagi. kapag nag-aaway, sila lagi ang magkakampi. i miss those days, parang kailan lang.



madami pa akong masasayang memory nung kabataan ko na kung iisipin ay parang kailan lang. parang masarap balikan ang ganung panahon na sa tingin ng bata, napakasimple lang ng mundo. quarter-life crisis yata ang tawag dito. naiisip ko kasi ang pakiramdam tungkol sa mundo ng mga kuting ko paglabas nila. kung ano-anong first times ang mararanasan nila na napagdaanan ko na din. sana maranasan din nila ang mga naranasan ko, childhood well spent, parang ganon.

fixing a bed

hindi ako mahilig magligpit ng pinag-higaan sa kama. hindi ko kasi makita ang logic kung bakit kailangan ang pagliligpit ng mga kumot at bedsheet pagka-gising kung sa gabi naman ay magugulo rin ito ulit.

hindi rin naman ito katulad ng sala o kusina, dahil madaming tao ang makakakita kung malinis o madumi ang iyong bahay. maraming paroo't parito kaya para safe din ang iyong bahay lalo sa sunog, dapat i-maintain ang good housekeeping. pero sa kama sa kwarto, wala naman ibang papasok kundi ikaw. wala rin naman ibang mahihiga kundi ikaw din. mas masasarapan pa nga ako matulog kapag magulo ang kama.

hindi ko naman binibigyan ng dahilan ang pagiging tamad ko kung minsan, pero nakakatamad naman talaga gawin ang isang bagay na hindi mo nalalaman ang dahilan kung bakit mo siya kailangan gawin.

bigla ko tuloy naalala si kuya sa pinoy big brother (na ubod ng bagal magsalita, lalo kapag nagpapalusot) na nagsabi ng ganito:

"hindi ba't... mas masaya... kapag... ginagawa natin... ang isang bagay... na... hindi natin nalalaman... ang dahilan..."

mali si kuya. kaya nga tayo ginaganahan ay dahil alam natin ang dahilan at pinaglalaanan ng ating ginagawa. pero alam ko namang nagpapalusot lang itong si kuya kapag napipikon na ang mga pinagtitripan nya sa bahay nya kaya pinapatawad ko na siya.



iyan ang nasa isip ko kanina. kanina lang, mga 15 minutes ago.

sa tingin ko okey lang naman kung hindi ako nagliligpit ng hinigaan ko noon dahil binata pa ako at ako pa lang naman mag-isa sa kwartong natutulog. pero hindi na ngayon (okey, hindi pa ngayon dahil nasa abroad nga ako at paguwi pa sa pilipinas ako magkakaron ng kasama matulog).

ngayong may asawa na ko, dapat bigyan din ng respeto si bachoinkchoink kaya dapat panatiliing maayos at nakaligpit ang kama pagkatapos gamitin sa mixed martial arts magdamag. iba pa rin kasi ang maayos ang kwarto, malinis at maaliwalas. nakaka-stress din kapag nakikitang magulo ang paligid.

kaya mula ngayon, hindi na ko kailangang sabihan sa umaga ni bachoinkchoink ng...

"hoy lumarga ka na naman magligpit ka muna ng higaan mo hoy!"

chikkaminute! 'the kutings' updated

nung isang araw ay ang scheduled check-up sa doktor ni bachoinkchoink ko. 4 months na kasi ang mga kuting kaya tinignan kung ayos pa naman ang buhay buhay nila sa loob. ayos naman daw ang bilis ng heartbeat ni twin 2, pero ang kay twin 1 ay hindi daw ganun kabilis. ano kayang ibig sabihin non? sa totoo lang, konting balita lang na ganyan eh kabadong kabado na ako. medyo nahirapan pa nga daw si doktor sa kakahanap, yun pala ay nasa may bandang singit na ito ni bachoinkchoink.

medyo nangangayayat din si bachoinkchoink ko. she's still 124 lbs (same as last month) kahit nag-increase dramatically na ang kanyang tiyan. nilalakasan naman daw nya ang pagkain pero hindi siguro makacatch-up ang katawan nya dahil dalawang matatakaw ang sinusuplayan nya ng sustansya. parang mga squatter na naka-jumper sa poste ng kuryente.

posible daw na first week of december kunin ang mga sanggol sa loob kung hindi mag-early labor si bachoinkchoink. by the 6th month daw, bawal na talaga ang mga lakad lakad at strictly bahay at bedrest lang sya. baka daw kasi baka mapa-anak sya ng maaga-aga. the longer they stayed on choinkchoink's womb the better.

iniinform ako ni bachoinkchoink time to time kung ano ang nararamdaman nya. kanina, parang mayron daw sumusumpung-sumpong na sakit sa lower left ng kanyang puson, dun sa pwesto ni twin 1. pero hindi naman daw extreme ang sakit tulad ng mga signs ng miscarriage. pasulput-sulpot lang daw, iniisip ko na lang para hindi ako mapraning, ay nilalaro-laro na ni twin 1 ang kung ano-anong bagay sa loob. that idea makes me feel better.

kung first week ang 'pag-aani' sa mga babies ko, i'll be home last week of november. gusto ko nandun ako sa tabi ni bachoinkchoink paglabas na aming babies. ako nang bahala bumili ng crib at strollers paguwi ko dahil hindi na ito maaasikaso ng maganda kong asawa. at syempre dapat may part din ako sa paglabas ng mga future barkada ko.

four and a half months to go, tumatanggap pa rin po kami ng panalangin.

kukurukuku...kadyot lang kadyot lang!

ni-tag ako ni kaibigang panaderos para gawin ito.

1. WHAT WAS I DOING 10 YEARS AGO?

10 years ago? shet, medyo gurang na pala talaga ako ngayon dahil 4th year high school pa lang ako noon sa notre. hindi pa ako nagkaka-syota.

lahat excited na dahil simoy graduation na sa pagtatapos ng school year. kapag naglalakad sa canteen, ang mga kasalubong naming lower years na ang tumatabi sa daraanan naming mga seniors dahil sa astig 'IV' na badge na nakadikit sa aming uniform.

ang peyborit naming meryenda kapag recess ay ang sabaw ng pares galing sa tindahan sa may front gate ng notre. take note, sabaw lang na nakalagay sa plastic cup. libre ang kasi ang sabaw kaya ang binibili lang namin ay fried rice na nakaplastic sa halagang 5 pesos. bonus na kapag may sumamang taba at laman sa sabaw. dumudungaw lang kami sa pader at nagpapabili kay manong na patawid tawid sa kalsada para ideliver ang aming mga orders.


2. WHAT ARE THE FIVE THINGS ON MY TO-DO LIST TODAY?

a. dahil friday ngayon at day off namin, tanghali na ko gumising at derecho sa internet cafe at gawin ang post na to. 1 month na pala akong hindi nagpupunta ng doha, nakakatamad kasi mainit.
b. maya maya kakain na ko ng lunch.
c. matutulog pagbalik sa room, o kaya'y mag-PSP at solusyunan ang problema ko sa metal gear solid portable ops. maghintay na rin ng update kay bachoinkchoink ko dahil 4th month check up nya ngayon sa doktor, excited sa balita ang tatay.
d. magpunta sa gym at magbuhat-buhat ng kaunti, tapos derecho dinner na.
e. magkulong sa kwarto habang makatulog. hindi ko na babanggitin ang ritwal ko para makatulog agad.


3. SNACKS I ENJOY:

a. fishballs, squidballs, kikiam at tokneneng. yung nasa kariton at hindi ang nasa stall ng malls.
b. tunay na halo-halo. hindi yung puro makukulay na sago at gulaman lang ang laman.
c. lugaw ni ogo sa malabon, with matching mata ng baka at sawsawang calamansi at patis. sabayan mo pa ng malamig na sprite. deym.
d. laman-loob barbeque specials; isaw (manok/baboy), balumbalunan, tenga, adidas, at helmet. with matching c2 apple.


dumadayo pa kami minsan dati sa yupi para lang kumain ng isaw. i miss you isaw bachoinkchoink ko. labyu.

4. PLACES WHERE I LIVED:

a. bahay ni lolo jose sa navotas
b. bahayang pagasa sa valenzuela
c. metrovilla sa valenzuela
d. showa-ryo sa nagasaki, japan
e. cityland tower 1 sa makati
f. refrigerator sa sakhalin, russia
g. blk. 196, rivervale drive sa singapore
h. oven sa qatar


5. THINGS I’D DO IF I WERE A BILLIONAIRE (USD):

a. magrerequest ng sariling atm machine sa bakuran.
b. maglalagay ng sariling kariton ng fishball at barbequehan sa garahe.
c. magtatayo ng sariling engineering school at kakalabanin ko ang mapua. tatawagin itong tejada institute of technology or TIT.
d. magiging action star, packed with beatiful leading ladies (style pacman)
e. bibili ng mga isla sa the world at magpapagawa ng mga mansyon para sa mga mahal ko sa buhay.
f. magnenegosyo para mabayaran ang mga nasa itaas.
g. iaayos ang aking will of testament para sa dalawa kong tagapag-mana.


hindi na muna ako magtatawag ng gagawa nito, kung trip nyo at wala kayong magawa, feel free lang na sagutan ito. ciao!

Hot in.....So hot in heerre.....Oh!

isang dahilan kung bakit ayaw kong mapunta sa middle east noon ay ang tindi daw ng init dito. isa rin ito sa mga tanong ko kung gaano nga ba kainit ang sinasabi nilang mainit. at alam kong mararanasan ko na iyan sa mga susunod pang mga araw at buwan.

mula nitong nakaraang buwan, unti unti nang nagpaparamdam ang init dito sa qatar. kung sa pilipinas ay may morning breeze na tinatawag, hindi ko pa nararanasan yon dito. paglabas ko kasi ng kwarto ng alas-singko ng umaga, mainit init na agad ang hangin kahit pasilip pa lang si haring araw. pinakamatindi ang init tuwing tanghali (10am to 3pm), nag-aaverage na ng 42 deg celcius.

kahapon, kapansin pansin ang tindi ng humidity sa labas. pano ko ba maide-describe? parang humihinga ka sa loob ng napakalaking sauna bath. ok sige, hindi naman todo ang heater syempre, pero yung hinihinga mo ay parang mamasa-masa at may kasamang vapors, ganun.

aabot pa raw ng 55 deg celcius malamang next month. Sabi pa ng mga matatagal na dito sa qatar, para mo daw inangat ang takip ng kaldero at nilanghap ang simoy ng sinaing, ganun daw ang pakiramdam ng init dito sa agosto. kaya ang kwento din nila, itong qatar daw ang pinakamainit kumpara sa mga napuntahan na nilang lugar sa middle east gaya ng saudi, oman, or iraq.

ngayon pa lang, konting lakad lakad ka sa labas kahit walang araw ay maba-'baskil' o basang kili-kili ka talaga (word baskil courtesy of ayz). pwede rin tiyak maging 'basbur', bahala na lang kayong magbuo nyan, i dont want to explain further.

kaya ang kawawa dito ay yung mga skilled o blue collared laborers na nakabilad sa labas. sila kasi ang naka-frontline sa trabaho. at least ako kahit papano, pasilip silip lang sa ginagawa nila pagkatapos ay magtatago na para magpalamig. kaya hanga rin ako sa mga mababahong mamang mga ito, talagang napakadami nilang tinitiis para may maipadalang kaunting pera sa pamilya. they’ve been through hell ika nga, literal.

kung gusto nyong madama at maisapuso ang kwento ko kung gaano kainit dito, punta na sa pinakamalapit na sauna bath center. wag na nga lang kayong kukuha ng maganda, cute, chinita at sexy na attendant para magmasahe, malamang kung saan pa mauwi ang lakad nyo. bad yun. wholesome at authentic sauna bath lang ang pino-promote ko.

oh yeah it fucking hurts!

“pasensya na kayo ha, kung sa simula nung isang araw hanggang sa ngayon ay hindi maayos ang pagpapagamit ko sa inyo. gusto ko man kayong pagsilbihang maigi, wala akong magawa. meron kasing sobrang nasasaktan sa ginagawa natin. pinipilit ko naman kayo abutin sa lahat ng paraan na makakaya ko. wag sana kayong mainggit kung bakit sa iba lang ako kumakayod ng husto at nagpapagamit, baka bukas lang o sa makalawa, back to normal na tayo. mahal na mahal ko kayo…”

iyan ang sabi ng toothbrush ko sa mga ngipin ko sa may bandang kanang pisngi ko. tinamaan kasi ng bola ng basketball ang mukha ko nung isang araw kaya nagkaroon ng madaming singaw at malaki. takot din naman akong patakan ng gamot kaya hinihintay ko na lang gumaling.

tangina ang sakit sakit! tanga tanga kasi.

extreme makeover

karamihan ng mga babaeng kakilala ko, gusto nilang itsura ng mga partner nila ay yung mga maaliwalas tignan ang pagmumuka. clean cut dapat, walang bigote at balbas. pero depende rin siyempre, meron din naman itong binabagayan at kung nabuhay ka noong 70s or 80s, gwaping ka kapag meron kang facial hairs.

hindi bagay sakin ang magkaroon ng bigote at balbas. pangit kasi ang tubo ng mga buhok, hiwa-hiwalay at hindi makapal kaya mukha tuloy dugyot tignan. kapag nakakalimot akong mag-ahit, ako na mismo ang nagkukusa dahil nangangati ako at naaalibadbaran.

ayaw ni misis ko ng nagpapaka-bigotilyo ako at nagpapalago ng balbas, mukha daw sanggano o holdaper. sabagay, sa mga pelikulang pinoy nga, ang mga kontrabida at mga goons eh mga balbas sarado talaga at mga mukhang kurimaw.

pero ngayong nandito ako sa qatar at wala naman masyadong social life dahil busy sa trabaho, minsan masarap magpaka-rugged looking. kahit hindi bagay sakin, hinahayaan ko lang tumubo ang kung ano anong buhok sa mukha ko. lalo pa’t sobrang busy, kasama mo pa puro lalaki sa trabaho, meron pang mga indiano at mga pakistani na pare-pareho ang mga pagmumukha kaya okey lang magpakadugyot. walang pakialamanan ba.

wala rin naman si bachoinkchoink sa tabi ko sa gabi dito kaya walang nagrereklamo ng ‘nakakakiliti’ (ngiting aso).

pero gaya ng sinabi ko, hindi ko rin matiis pahabain at patagalin. heto ang step by step sikreto naming mga gago:


huminga ng malalim.


maghilamos at maglagay ng shaving cream kung meron, para smooth at masarap ang feeling. kung wala pwede rin ang sabon (wag mo lang kukunin ang sabon sa lapag kapag sa common shower room ka naliligo).


tumingala at ahitin ang mga buhok sa leeg. magdasal na rin na sana walang kalawang ang blade mo at wag kang masugatan, baka sumirit bigla ang dugo. brutal.


itagilid ang ulo at isunod ang bigote. hindi kasama sa inaahit ang kilay.


magbanlaw at titigan ang ‘new you’. totoy na totoy no? totoy mola.

great things start from weird beginnings

pangarap ko noong bata pa ko ang isang maging jeepney driver. isang tsuper na byaheng malinta hanggang tollgate lang. yun kasi ang lagi namin sinasakyan ng mommy ko kapag nagcocommute kami pauwi sa bahay namin sa valenzuela.

kaya kapag sumasakay kami ng jeep, lagi akong nasa likuran ng driver para ako ang taga-abot ng mga barya. gusto ko rin tinitignan kung paano paikutin ni manong ang manibela at ang kabayo na umuugoy sa unahan ng hood. at kung paano nya bilutin ang mga perang papel at isingit sa mga singit singit ng jeep nya. ang tingin ko kasi sa mga driver ay sobrang mayayaman dahil sa dami ng barya sa kahon nila. 2.50 pesos pa lang yata ang pamasahe noon. at alam naman natin na sa bata, kayamanan na ang barya.

wala namAng course sa college ang para maging propesyunal na tsuper, dahil halos lahat naman ay pupwede. pero dahil kailangan kong makapagbayad ng tuition fee ng apat hanggang limang taon, isa ako sa madaming mga magiging college students na na hindi alam ang kukuning kurso. tipong nasa harap na ko ng registrar para mag-apply ng entrance exam, hindi ko pa rin alam ang isusulat ko application form.

hindi ako pumasa sa UP, UST dahil puro may quota lahat ng mga pinili ko at ininjan ko ang exam schedule ko sa Adamson dahil natapat sa swimming ng class namin ng 4th year high school. kaya takbo ako ng Mapua bago magsimula ang school year dahil baka walang nang tumanggap sakin.



isa lang ang alam ko, civil engineering ang dapat kong kuhanin. iyon kasi ang laging binabanggit ng daddy ko na gustu nya akong maging. so iyon ang isinusulat ko sa application form, kasunod ang second choice kong computer engineering (dahil mahilig naman kako ako maglaro ng computer).

pumasa naman ako sa exam, iyon nga lang, meron pa ring quota ang mga napili kong course at hindi ako umabot. At dahil napogian sa akin ng registrar, pinapili ako ng ibang course na available. industrial, chemical at mechanical engineering.

kasama ko noon ang pinsan ko na 2nd year electrical engineering student sa Adamson, tinanong nya ko kung bakit hindi electrical ang kunin ko. ang sagot ko naman, “pangalan pa nga lang ng course mo, takot na ko eh.” oo xerex, takot ako sa kuryente, kahit ma-ground lang. buti na lang mas matapang magbuntingting ng circuit breaker ang misis ko kaysa sakin. Hehehe.

baktudatapik, tinanong ko ang pinsan ko kung ano ang idea nya sa mga pagpipilian ko para matulungan nya ko kung ano ang kukunin ko.

una, industrial engineering. no idea. ang perception ko, magiging empleyado ako sa mga pabrika. yun lang. oo xerex, hindi ako resourceful magresearch that time. ang mga mayayaman pa lang ang may alam yata ng internet at tamad akong magpunta sa library. ekis.

pangalawa, chemical engineering. madami daw babae dito. isang lalake sa bawat apat ng babae, isa sa mga pangarap ko (hanggang ngayon. Hehehe). at isa pa tong pangalan pa lang eh turn-off na ko. Chemistry kasi ang pinaka-ayokong subject (dahil terror na bading ang teacher) nung highschool, kasunod ng english. ekis pa rin.

lastly, mechanical engineering. hindi ko malaman kung anong klaseng bata ba ako noon, walang kaalam alam sa mundo. natatandaan ko pa rin ang tanong ko sa pinsan ko kung ano ba itong ME na to: “ito ba yung mga gumagawa ng mechanical pencil?”.

iyon na rin ang kinuha ko eventually, dahil ang reason ko eh maganda naman pakinggan ang ‘mekanikal’. mukhang hightech. watdapak!

at pagkatapos ng apat at kalahating taon ng pangongopya at pagiging maparaan, nakagapang ako hanggang maka-graduate. at pagkatapos ay nakapasa din naman ng licensure examination.

sa darating na ika-pito ng hulyo, magiging ika-apat na taon ko na ng pagtatrabaho kalakip ang titulong mechanical engineer. minsan, wala sa hinagap natin kung paano tayo naging tayo sa ngayon. parang series of events na nagtulak sayo kung saan ka man nais papuntahin ng tadhana. sabi ng iba, nasa guhit daw ito ng bayag. gusto ko nga ipakapa sa manghuhula minsan.

being so is not my dream when I was a kid, but i had learned to appreciate it.

parang mcdo, im lovin' it. papparappapa…

all hail the king!

David Diaz: "[The cut] didn't bother me, but I thought he had a knife. It's like he was hitting me with a blade. He was so fast that I thought, Freddie was punching me too."

enough said.

congratulations champ!

for more news: www.mannypacquiao.ph

re: kumbinasyon

lalaban na naman si idol manny sa linggo, kalaban si david diaz para sa WBC lightweight crown. gagawa na naman ng history si manny kapag natalo niya si diaz, wala pa kasing asian na nagkaroon ng apat ng world title sa apat na weight divisions.

sayang hindi ko na naman mapapanood ng live ang laban. lumulundag kasi ang puso ko sa saya kapag naaalala ko yung mga napanood kong mga laban nya na live. nandun kasi ang thrill at excitement na hindi mo pa alam ang kahihinatnan ng laban, kaya kapag nanonood ako ng laban, off ang cellphone ko lagi dahil baka may magtext na asungot na spoiler, na ipagyayabang na nanood sya ng laban sa sinehan kaya alam na nya agad ang result.

Marco Antonio Barrera 1

Juan Manuel Marquez 1

Hector Velasquez

Erik Morales 1 & 2 & 3

those were the days. hindi na ko nakapanood ulit ng live dahil sa lagi akong wala sa pilipinas at sa gabi ko na lang napapanood. alam ko na rin ang resulta kapag mapapanood ko na. wala na gaanong excitement. pero ayos na rin, at least nananalo ang manok natin.

pero sa kabila ng tagumpay at yaman ni mang manny ngayon, very humble pa rin siya at very down to earth, masa pa rin siya, hindi gaya ng inaakala ng iba diyan. sa totoo lang, nabubuwisit ako sa mga nagsasabing mayabang siya. subukan nyong ikumpara si manny sa ibang boksingero na kagaya ng status niya nang makita nyong hinahanap nyo. hirap kasi sa atin, minsan hinahatak natin pababa ang tao kapag nakakaangat na. minsan, ang gusto natin eh tayo lang ang magaling. bat hindi na lang natin iappreciate kung ano ang tagumpay nya sa ring sa ngayon. very rare ang mga achievements ni manny ngayon kaya namnamin nyo na habang hindi pa siya natatalo at nagreretire.

at ang iba ay kinukutya pa ang english ni manny, tignan nyo kaya iyong ibang mga boksingero kung nakakapag-english, ni hindi pa nga yata makaintindi at kailangan pa ng interpreter. bilib nga ako sa mga bisaya at kahit kaninong may ibang dialect bukod sa tagalog, mas marami silang alam na salita. eh kung ito kayang mga nangungutya na ito ang pagsalitain ng straight na english, ilaban mo ng inglisan kay manny na ngayon ngayon lang nakatapos ng highschool at galing sa hirap. magagaling kasi kayong mag-english eh. pakyu! pero aaminin ko rin, nakakatawa naman talaga ang erap jokes eh. hehehe.

ayan, obvious tuloy akong fanatic. hehehe.

goodluck mr. manny pacquiao. sa likod mo lang kami nangungulangot sa laban mo. manalo o matalo, naiukit mo na ang legacy mo sa puso ng nakararami. isa ka na sa mga future hall of famer. manalo o matalo, ikaw pa rin ang idol ko pero sana manalo ka talaga kasi sayang naman ang pusta kong 50 riyals sa amo kong kano.

* * *

kinuwento ko kay choinkchoink ko na meron akong kapustahan para sa linggo. natawa lang ako sa reply nya:

choinkchoink: goodnight daddy kong sugarol.

* * *

hango ito sa jackpot round ng constest na ‘sa pula, sa puti’ sa eat bulaga. parang ‘pass the message’ ang theme. yun nga lang, tanong ang ipapabasa at dapat tama ang sagot sa huli.

host: sa darating na linggo sa nevada, las vegas, sa anong weight division maglalaban sila manny pacquiao at david diaz?

at pagkatapos ng ilang bulung-bulungan...

final answer: very very much!

ang labo! hahaha!

like dreamers do

naka-receive ako ng isang article sa email tungkol sa kahalagahan ng workforce ng pinoy sa economy ng isang bansa tulad ng saudi. sinasabi rin dito kung gaano kagaling ang mga pinoy kumpara sa ibang mga lahi kaya pinoy ang mas preferred nilang kunin bilang mga empleyado. engineers, architects, nurses o maging pati mga blue collar jobs, hanggat maaari ay pinoy ang mas gusto nila. at masakit man pakinggan, pati nga mga pokpok na pinay, nagkalat na rin.

nung mabasa ko ito, nagkaroon ako ng identity crisis mixed emotions. di ko alam kung matutuwa ba ko o malulungkot.



natuwa dahil naging proud ako sa pagiging pinoy kahit papano. sa totoo lang, iba kung gumawa ang mga pinoy. bukod sa very flexible, merong diskarte pagdating sa kanya kanyang mga trabaho. ilang taon na rin naman ako sa abroad kaya masasabi ko na meron talagang kaibahan kung ikukumpara tayo sa ibang lahi. idagdag mo pa na madaling makaintindi at makapagsalita ng english ang mga pinoy.

honda-aderand, hindi rin naman yata nakakatuwa na ang pangunahing export na lang ng pilipinas sa mundo ay serbisyo ng tao. sabagay, overpopulated kasi ang pilipinas kaya mayaman tayo sa tao.

hindi ko rin maialis sa isip ko na mura lang ang upa sa mga pinoy kaya tayo ang laging kinukuha ng mga ibang lahi. sa konting halaga, they get their money’s worth ika nga. saan ka pa nga naman, effective at flexible na, mura pa. mababango na, kyut pa!

kailan kaya mangyayari yung tayo naman ang kukuha ng mga foreigners para magtrabaho sa pilipinas? yung tipong kukuha tayo ng mga japanese engineers para maging empleyado ng filipino firm, kukuha tayo ng mga chinese nurses para sa mga ospital sa atin. haaay nangangarap lang ng gising, kalokohan.

babies in black

our babies are now on the 12th to 13th week, kaya bumalik si carol sa doktor para sa kanyang checkup. ang first trimester daw kasi ng pagbubuntis ang pinakamaselan, kaya pinag-ultrasound sya ulit para makita kung nasa tama ang paglaki na ang mga babies ayon sa kanilang age.

nagresearch din ako sa internet kung ano na ang status ng isang fetus na 12 weeks old, at eto ang resulta:

“Week 10: The fetus can bend, stretch, make fists, open hands, lift its head, squint, swallow and wrinkle its forehead.

Week 11: The fetus is now two inches long. Urination occurs.

Week 12: The fetus now breaths amniotic fluid, sleeps, awakens, exercises, turns its head, curls its toes and opens and closes its mouth.

Week 13: Fine hair has begun to grow on the head, and sexual differentiation has become apparent.”

as it turns out, eto ang nakita sa ultrasound (malabo dahil mms lang ito na isinend sa akin). i would like you to meet sila tee-wan and tee-tu, laging magkasama, sa lahat ng oras sila ay masaya:




aninag nyo ba? ako rin nung una hindi ko magets, kung hindi ko pa pinalagyan ng label. sa awa naman ni God ay healthy daw ang magbarkada at normal na normal ang heartbeats.

magkaharap ang dalawa, nagtsitsismisan na siguro. si tee-wan pa lang ang nalaman ang gender. yes pipol, i will have a baby boy. nakitaan kasi ng maliit na etits na malamang nagmana sakin. si tee-tu naman daw hindi pa malaman ang kasarian. ayaw magpasilip ng private part kasi naka-pahalang daw ang position, ang bata bata pa eh mahiyain na. Ang anak ko naman, nambitin pa. padyak daw ng padyak si teetu, siguro pedicab driver ito paglaki.

ang cute, parang mga kuting lang. hehehe ganito pala ang feeling. bawat bata talaga na pinapanganak ay isang himala. ang galing galing talaga. parang last month lang, kasing laki lang sila ng dalawang sago, ngayon buong buo na ang itsura nila. meron na nga raw silang buhok, buti pa sila.

ang lagi ko lang hiling, sana tuluy-tuloy pa ang healthy development nila sa mga susunod na buwan. sa walang mangyaring any untoward incidents. pati sana si choinkchoink ko ay maging maayos. nag-lose kasi siya ng 7 lbs dahil walang gana sa mga kinakain kahit laging gutom. sana ako na lang magbuntis para mabawasan ang timbang ko.

kaya nananawagan ako kung sino man ang magiging sponsor ng dalawa kong kuting, maaari na po kayo bumili ng mga gamit nila ngayon pa lang. baka kasi mahirapan na kayo sa november o december dahil madaming nagki-christmas shopping. pwede na po sila maglaro ng playstation 3 paglabas, kaya kung sino man ang magreregalo, our kids will be very happy to accept it.