this is our story

regalo sa amin ng twin brother ni bachoinkchoink sa kasal ang isang slide show presentation tungkol sa love story naming mag-asawa. ipinalabas din ito nung reception at talaga namang nabagbag ang damdamin naming lahat. kung may oras kayo, pwede nyong panoorin dito.

salamat ng marami sa'yo tol. galing mo.

now showing

ang tagal kong nawala. magkukwento lang ako. mabilis lang to.

almost one month na mula nung nagbakasyon ako. pero hindi pa talaga ako nagbabakasyon. baket? simula kasi nung dumating ako ng pilipinas, wala na kaming inasikaso ni bachoinkchoink ko kundi ang preparations para sa pinaplano naming pagpapakasal sa isang christian garden wedding.

kung naaalala pa ninyo, nagpakasal na kami last year sa isang simpleng ceremony sa cityhall ng valenzuela attended only by our immediate family. ang habol lang naman talaga namin ay maging legal ang pagsasama namin para kung sakaling sumunod sya sa akin sa qatar, walang problema. bali-balita ko kasi noon, may namumutol ng titi doon kapag nahuli kayong nagsasama ng hindi pa kasal.

araw-araw, lagi kaming nasa layasan ng maganda kong asawa. pamimigay ng invitations, pagbili ng isusuot ko at ng mga entourage, photoshoots, reservations, packages at pagbili ng kung anu-ano pang mga anik-anik na kailangang bilhin.

ang hirap magkwento, daming nangyari. kung gusto nyo na lang mapanood ang prenuptial avp namin, click mo dito.

the wedding was a blast! ang hirap i-explain ang feeling lalo't quick post lang itong ginagawa ko. kung gusto nyong mapanood ang on-site video na ipinalabas sa reception, click mo dito.

sabi sa inyo mabilis lang ang kwento ko eh. nasa honeymoon pa nga kami (ulet ulet ulet). nandito kami ngayon sa coron, palawan at magstart ng island tours bukas.

ingat.

maniacs on the loose

PACmaniacs i mean. hehehe. see you at sm north edsa cinema 6 bukas.

kung hindi crew ng bitag extreme, pwede rin akong mapagkamalang crew ng da who ng startalk dito sa posing ko na 'to.

contingency plan and the pansit

kakasabi ko pa lang na there's a 90% possibility na hindi na ako babalik sa work ko sa qatar. well, tinamaan ko ang 10%. babalik pa ako ng qatar next month, nakakatawa nga lang ang nangyari.

nakatanggap kasi ako ng job offer to work sa algeria. natapos na ang panel interview over the phone at tawaran portion, naisend na sa akin ang draft ng contract at naikwento na sa akin ang mga dapat kong i-expect tungkol sa buhay buhay doon.

medical na lang pagdating sa pilipinas ang kulang. impak, nagpaalam na ako sa mga kasamahan ko sa trabaho at nagpa-pansit para sa kaunting salu-salo. binitbit ko nang lahat ng gamit ko palabas ng qatar. pagkatapos kong magcheckin sa airport at habang naghihintay na lang ng boarding time, nagcheck ako ng email at ito ang bumungad:


biglang nabulilyaso ang lakad ko. may bago kasing regulation ang labor ministry ng algeria, just 4 days ago na hindi na sila nag-iissue ng work permits sa mga expats 28 years old below. wala na kong magagawa don, talagang 1982 lang ako ipinanganak. at hindi rin naman ako nagmamadaling tumanda kaya no regrets.

mabuti na lang, hindi pa ako nagresign sa current job ko at meron pa akong babalikang trabaho. dapat laging may contingency plan, kung hindi eh naging forever ang duration ng vacation leave ko. mahirap pa naman at global recession ngayon.

kaya babalik pa ako ng qatar, para maningil ng ipinang-pansit. tngngyn.

that’s why I’m gonna be on the next plane home

merong 90% chance na hindi na ko babalik dito at lilipat na naman ako ng company sa ibang lugar. mukhang napangatawanan ko na ang pagiging no-permanent-address na nakalagay sa brief description ko. para tuloy akong bibitayin o may taning na ang buhay, bilang na ang mga araw ko dito.

i am now on the final stretch of my stay here in qatar at next week ay uuwi na ako sa pilipinas. ang nakakapagtaka lang, parang lalong bumagal ang oras kung kailan 5 days na lang.

kung si pacquiao ay gigil na gigil nang makipagrambulan kay hatton, ganon din ako kay bachoinkchoink. let's get ready to rumble. hehehe.

on wasabi and nasabi

isa sa paboritong bahog sahog ng mga japanese sa pagkain ay ang kanilang wasabi. lalo kapag isinasama ito sa toyo para sa sawsawan ng sushi o maki. pero ako, ayoko ng wasabi. hindi kasi ako mahilig sa maanghang. naalala ko rin nung sinabi ko sa amo kong hapon na hindi ako kumakain ng wasabi, para daw akong baby. hehehe.

naaalala ko rin kasi yung napanood ko sa jackasss na sinisinghot yung wasabi. adik.

pero alam nyo rin ba yung “nasabi”? eto yun:

1. noon: kapag naka-graduate ako at nagtrabaho, iti-treat ko ang mga magulang at kapatid ko kung saan-saan at ako ang magbabayad ng bills sa bahay.

ngayon: hindi ko nagawa. cannot be. php8000 a month ang una kong sinusweldo. minus daily expenses, php3000 lang ang natitira sakin. eh pano pa yung pang-girlfriend.

2. noon: nung nagtrabaho ako, isang kumpanya lang ang paglilingkuran ko hanggang tumanda.

ngayon: sa five year working experience ko, apat na ang nagiging kumpanyang napasukan ko. hindi ito maiiwasan. lalo pa’t kung aburido ka sa napasukan mo at merong nasisipat na greener pasture over the horizon. pero pangarap ko pa ring mapasama sa kumpanyang worth staying for.

3. noon: hinding-hindi ako mag-aabroad. ayoko maging ofw.

ngayon: lahat ng kumpanyang pinasukan ko ay required akong lumabas ng pilipinas. ayos din naman, maliit ang sweldo ng mga engineers sa pilipinas.

4. noon: hangga’t maaari, hindi ako pupunta ng middle east para magtrabaho.

ngayon: no choice, nandito ang greener pasture. hindi maiiwasan lalo pa’t global recession, kakaunti ang choices for a place to work.

5. noon: lalong hinding-hindi ako pupunta sa africa para magtrabaho din.

ngayon: ika nga nila, we can never really can tell (bwahaha). niluluto na. tanginang greener pasture yan.


isa lang ang ibig sabihin non, ang dami ko na palang nakain na nasabi. nagiging favorite ko na nga siya. kayo nakakain na ba kayo ng nasabi? try nyo.

i get high with a little help from my friends

akala namin, best in uniform at best muse lang ang mapapanalunan namin dito sa sinalihan naming basketball tournament sa doha. meron pa pala.

biruin mo nga naman, mula nung talo namin noong opening, we are on a two game winning streak. 2-1 na ang standing namin. and we did it on a spectacular fashion dahil parehong tambakan ang kalaban. although wala ako noong third game dahil meron akong pasok. call of duty.


three point shooting ang assignment ko sa team. ako ang outside threat kapag nagkakarambulan na sila sa loob. magaling daw kasi ako mag-shoot. you know, shoot. nakakatuwa nga dahil tuwing makaka-shoot ng three points, meron pang sound effects na tutugtog na "jumbo hotdog kaya mo ba to? kaya mo ba to?", at sasagot naman ang kasama naming bading ng "kaya ko yan! kaya ko yan!".

pero wala pa rin ako sa galing sa shooting ni chroneicon. talo kasi kami ni lv sa kanya noong nagpustahan kami last year.

obladi, oblada

naisip ko lang bigla, parang mas mahirap ang pagiging OFW habang patagal nang patagal ang panahon. habang tumatagal, lalong mahirap magpakalayo-layo. abril na kasi bukas, a third of the year will about to pass na parang wala man lang happening sa buhay. kung siguro 25 years from now at iisipin ko ang mga nangyari sa akin 25 years ago, trabaho at paghihintay ng sweldo lang siguro ang maaalala ko. lalo siguro kung bigyan na kami ng baby ni bachoinkchoink. nakupo, kayanin ko pa kayang mag-abroad mag-isa?

hindi katulad nung first time kong umalis ng bansa at mag-japayuki. binata. may halong excitement dahil first time kong maging independent at mamuhay mag-isa. may feeling of adventure dahil makakapunta ka sa ibang lugar na hindi gaanong napupuntahan ng iba. at siyempre ang pagkita ng mas mataas ng kaunti sa kinikita sa pilipinas.

bigla ko lang din naisip, kaya bang higupin ng pressurized na toilet bowl ng eroplano ang malagkit at sandamakmak na ebak? naalala ko lang kasi na minsang pinigil ko ang pag-ebak ko dahil sa takot na hindi ito mahigop. dyahi naman sa susunod na gagamit.

nagtatanong lang naman. malapit lapit na rin kasi ang aking 9-hour non-stop flight to manila.

if the rain comes they run and hide their heads

nakakatamad ang panahon dito sa qatar ngayon. nung isang gabi pa kasi maulan at buong araw makulimlim. sabi nila, abnormal na daw talaga ang klima. hindi naman daw kasi tumatagal ang ulan dito sa qatar. ang sarap tuloy ng tulog ko kagabi habang naririnig ang mga patak ng ulan sa bubong.

memorable sakin ang ulan lalo noong batang uhugin pa lang ako. pag nagbabadya kasi ang malakas ng ulan o bagyo, isa lang ang sigurado. babaha sa lugar namin. mababa kasi ang lugar namin dati. para kaming nasa embudo. kung babaha sa kalye namin, sa amin ang pinakamalalim. minsan ngang naasar ang mommy sa akin dahil nung makita kong pataas na ang tubig sa kalsada, tuwang tuwa pa kong binabalita sa kanya.

bakit ako masaya? tuwing huhupa kasi ang baha, merong mga naliligaw na maliit na mga gurame sa mga kanal. tuwang tuwa kaming maligo sa tubig baha habang nakikipaghabulan sa mga isda at ang mahuli namin eh kinukulong sa maliit na garapon.

nung highschool naman ako, kapag uuwi na ko at inabutan kong baha ang lugar namin, no choice ako kundi lusungin ang baha na hanggang baywang para lang makauwi. palapit ng palapit, palalim ng palalim. kaya kapag inabutan na ng malamig na baha ang brief ko, kinikilig ako. nakakakiliti kasi. haylabit.

sarap lang magreminisce tuwing umuulan. natutukso na naman tuloy akong magsick-leave.

a.r.d.y.e.y.t.o.l.o.g.y. 1st anniversary special

.
.this summer of 2009
.
.a.r.d.y.e.y.t.o.l.o.g.y. cinema productions
.
.gives you the most anticipated event of the year
.
.coming soon in all theaters near you
.




photo credits: www.richardbuan.com

show them to me

isang country song ang LSS ko ngayon. ito ay ang show them to me ni rodney carrington. paborito ko ang kantang ito. masarap kasi kantahin kasabay ng gitara. pareho lang siguro kami ng trip ni pareng rodney.
* * *
Oh it seems to me this whole world's gone crazy
There's too much hate and killin goin on
But when I see the bare chest of a woman
My worrys and my problems are all gone
No one thinks of fightin, when they see a topless girl
Baby if you would show yours too, we could save the world

Show them to me, show them to me
Unclasp your bra and set those puppies free
They'd look a whole lot better without that sweater baby I'm sure you'll agree
If you got, two fun bags,
Show them to me

I don't care if they don't match or ones bigger than the other
You could show me one, and I'll imagine the other
Even if you're really old, theres nothing wrong
Don't be sad your boobs ain't bad, they're just a little long

Show them to me, show them to me
Lift up your shirt and let the whole world see
Just disrobe, show your globes and a happy man I'll be
If you got, dos chichi's,
Show them to me

I've met a lot of them, but never one I've hated
Even if you've had thirteen kids and you think they look deflated
Theres no such thing as a bad breast, I believe this much is true
If you're a big fat man I'm a titty fan and I'd love to see yours toooo

Show them to me, show them to me
Just like the girls gone wild on T.V.
Just lean back and show your rack and I'll be in ecstasy
If you got two casabas
Show them to me

All the world will live in harmony
It'll do you good, it'll give me wood, we'll make history
If you love your country, I'm gonna say it one more time,
I said if you love your country yea
Then stand your ass up and show them big old titties to me

let me go home

because i am so fucking homesick.

133 days and counting. this has been the longest time that me and my beautiful bachoinkchoink are apart. i am so excited to go home already, but that's still a month and a half from now. i am missing you very much. everyday i dream of being at the airport's arrival section and to see you waving and your beaming face smiling at me.

this is the effect of homesickness to me. i talk english.