solomon's key

naiwala ko na naman ang susi ng kwarto ko sa ikalawang beses ngayong linggo na 'to. una ay noong nakaraang araw lang. bigla na lang nawala sa bulsa ko, nahulog siguro noong tuma-tumbling ako sa trabaho. at kanina yung pangalawa, naiwan ko sa tray noong nagbreakfast ako. hindi naman napansin nung nagliligpit. buti na lang madaling makakuha ng duplicate dito, may bayad nga lang na QR10 (Php130) per lost key.

hindi lang yan, naiwala ko rin months ago ang susi ng opisina namin sa site. at ang mahusay pa nito, wala pala itong duplicate key. kaya sinira na lang ang pinto para lang may makapasok at pinalitan na lang ng padlock, yung parang sa mga gate ng mga bahay. at least, sikat ako.

pero ang hindi ko talaga malilimutan ay noong naiwan ko ang susi sa loob ng nai-lock ng kotse. kakain kasi kaming magkakapatid sa wendy's sa may MCU, monumento. nilock ko nang manual pagkalabas namin ng kotse, huli na ng maalala kong nakakabit pa pala ang susi sa loob. pinagpawisan ako ng malamig. naisip ko na sana meron akong kakilalang carnapper para sa kanya ko papabuksan yung sasakyan. no choice kundi pinapunta ko ang daddy dala ang duplicate ng susi ng sasakyan. at humanda sa umaatikabong sermon. buti na lang, cool ang pamilya ko. at pinagtatawanan na lang namin ang nangyari na yon.

moral lesson of the story? wala. burara pa rin ako sa susi hanggang ngayon. buti pa nga siguro para hindi na nawawala, lagyan ko ng keychain at gawing hikaw sa aking "you-know-what".

available upon request

early next year, matatapos na ang project namin dito sa qatar. iyan ang disadvantage kapag nasa construction industry ka. nothing is permanent. pagkatapos ng construction, maghahanap na naman ng panibagong project na itatayo ng mga multi-national companies. bagong adventure, bagong pakikisama. you have to go to different parts of the world at kadalasan, kung hindi sa middle east, sa mga isolated areas itinatayo ang mga oil and gas refineries.

kaya nananawagan ako sa gma-7 o kay idol manny pacquiao na kung ayaw na niya sa co-host nya sa "pinoy records" na si chris tiu, available upon notice naman ako. nandito pa ako sa qatar pero kung gusto niyong makita ang picture ko para inyong masuri, please see attached.



thank you and i am hoping for your immediate reply.

(tik tik tik) tikman mong kamao (kamao)... (tik) tikman mong kamao!

a present from trishabiik

after almost one and a half years ng blog na 'to, sa wakas, nakatikim din ng totoong header. congrats to you, blog! siguro naawa na ang original at nag-iisang trishabiik kaya nagkusa na siyang igawa ako. (original at nag-iisa dahil wala na daw dapat na iba pa. copyright na n'ya daw yon. labas ako diyan. hehehe.)


ps: thank you! thank you! bilang gantimpala, bibigyan kita ng 25% discount sa ibibigay mong regalo paglabas ng pamangkin mo next year. deal?

the traditional joke

baby if you strip you can get a tip coz i like you just the way you are

kakakuha lang ng aking maganda/buntis kong asawa ng full video ng aming kasal sa softshots, ang nagcover ng event, sa baliuag. dati pa ready ang video pero ngayon lang niya nakuha dahil laging masama ang pakiramdam nya gawa ng naglilihi pa siya nitong mga nakaraang linggo. buti na lang to the rescue ang daddy at mommy at sila na ang nagpunta ng baliuag, ipapa-copy pa kasi ito para mapanood ng mga lolo at lola ko na hindi nakapunta sa kasal namin. hirap na kasi silang bumiyahe, kaya sabi ko na lang sa kanila abangan na lang nila ng live sa channel 2 ang kasal namin. ewan ko lang kung tinotoo nila.


isa sa highlights ng wedding namin ay ang first dance. we were doing a traditional slow dance nang masira ang music at magmix into the way i are, courtesy pa rin ni twin brother. doon nagsimula ang semi-showdown namin ni bachoinkchoink sa paghataw ng damoves. pero ang asawa ko lang naman talaga ang humataw, nagpatawa lang ako. hehehe.

kung hindi magplay ang video sa ibaba, pwedeng magpunta doon sa malaking screen ng mercury sa may quiapo i-click dito.

maraming salamat kay joel pangilinan aka mr. scooby. siya ang gumawa ng sde (same day edit) namin na still showing pa rin kung pindutin nyo yung picture diyan sa gilid. meron siyang post tungkol sa wedding namin dito at dito. ang galing nyo, sir! good job! magrerequest pa nga sana ako na baka pupwede pang i-edit, magsingit lang ako ng bed scene. hehehe.

regards na rin sa wedding crew ng softshots. we had fun and had a very comfortable time with these cool guys taking our photos and videos. sa uulitin, mga sir. salamat. cheers!

ang iche-chemo

kapag may pumuputok na balita na may namatay na naman dahil sa cancer, medyo natatakot ako at nanlulumo. nakaka-takot lang yung hassle ng matinding gamutan by chemotherapy. siguro mali ako dito, pero parang lalo pang napapabilis ang pagkamatay ng tao dahil sa epekto ng radiation ng chemotherapy. mamamatay ka na nga lang, mamumutla at makakalbo ka pa ng tuluyan.

idagdag mo pa ang umaatikabong gastusan. yung ilang taon mong pinaghirapan at inipon eh mapupunta lang halos lahat sa ipampapagamot mo imbis na sa pamilya nakalaan. tsk. yan ang nakakatakot sa tumatanda, ang paglitaw ng kung anu-anong sakit.

kaya kapag may lumilitaw na mga casualty ng cancer na dumaan sa chemotherapy, nagkakaroon ako ng realization. kailangang ingatan ang katawan habang maaga pa, tignan mabuti ang kinakain at palaging may exercise tulad ng basketball. kung lalake ka, isama mo na rin ang pagja-jakol araw-araw. iwas prostate cancer din daw yon. at kung babae ka naman, pupwede kang tumulong sa mga lalake para iwaksi ang paglaganap ng prostate cancer.

pero ang pinakamatindi don kung ayaw mong magkaron ng cancer, wag ka na lang magpunta ng doktor. at siyempre pa, ito ay joke lang.

* * *

dati ko nang nabasa sa abante ang joke na to, pero benta pa rin sakin pag naaalala ko:

lola: dok, ano ho ang gagawin ninyo sa akin?

doktor: che-chemo lola...

lola: aba'y ang bastos nito ah! titi mo rin!

sipaan blues on the 10th week

gg

buti dito sa qatar, hindi masyadong nakaka-dagdag sa pagka-homesick pagdating sa pagkain. pagkaing pinoy pa rin kasi ang ihinahain sa amin. dahil sa majority ng empleyado dito sa kumpanya ay pinoy kaya meron talagang allotted na mess hall para sa mga pinoy (meron din sa mga puti at itik).

impak, ang sarap ng almusal ko kanina. crispy daing na galunggong with sinangag. binababad ko muna sa suka bago ko isubo, pati ulo hindi ko na pinatawad sa lutong. kung hindi nga lang ako natatakot na sumabit sa lalamunan ko baka kinain ko na rin pati buntot. tumingin din ako sa salamin pagkatapos dahil baka mukha na pala akong bangkay sa putla ng labi ko dahil sa suka. deym! naglalaway na naman ako.



buong araw nga kanina, kada buka ng bibig ko ay yung daing na galunggong na yun ang laman pa rin ng isip ko. bakit? hindi kasi tumalab ang toothpaste sa tapang ng amoy ng galunggong. buong araw tuloy akong conscious sa pagsasalita at tikom ang bibig.


ang larawan ay hiniram dito.

when you were young and your heart was an open book

2nd year high school sa notre kami naging magkakaklase, nagkakilala at nabuo ang barkadahan. 12 years removed from our favorite section, nagkikita-kita pa rin kami ng mga barkada ko from time to time. lalo ngayon tuwing umuuwi ako ng pilipinas, hindi pwedeng hindi kami makapag-inuman o kahit makapag-kape man lang. magkwentuhan nang walang katapusang paulit-ulit tungkol sa mga kalokohan noong highschool at sa mga kinalolokohan ngayon.



malaki na rin ang pinagbago ng itsura ko. hindi ko na iisa-isahin kung ano ang mga yon. pero isa lang ang sure, mas mahaba naman ng half-inch ang titi ko ngayon kaysa noon.

12 years! anak ng conio. ang bilis!

decoding pepe

Exhibit A: ang sabi ng legendary proverb ni pepe,"ang hindi marunong magmahal sa sariling wika, daig pa ang hayop at malansang isda."

Exhibit B: sabi naman dito, ang conio ay: "used to describe spoiled rich kids who often mix their english and tagalog"

Exhibit C: meron akong katrabahong mexicano kaya natututo din ako paminsan ng salitang espanol sa kanya. impak, kanina ko lang nadiscover na ang ibig sabihin pala ng conio sa espanol ay pekpek.

i therefore conclude, ayon kay pepe, ang pekpek ay daig pa ang malansang isda. out of experience siguro kaya nya nasabi. napaka-chickboy kasi at hindi pa uso ang feminine wash noon.

the five man

ngayon ay ang aking 5th year working anniversary. naalala ko pa noong july 2004, nakaka-one week pa lang ako sa opisina nang magbigay ng mga sweldo. nahihiya pa nga akong kunin yon dahil puro tambay at orientation pa lang ang ginawa ko tapos bibigyan na agad ako ng dalawang libo at dalawang daan. narealize ko lang na ngayon, kahit hindi ka kumilos ng isang lingo eh hindi ka papayag na hindi ka masuwelduhan.

excited akong umuwi ng bahay para iabot sa mommy ang unang katas ng pinagpa-aral nya sakin. ayaw pa nga nyang kunin dahil baka wala naman akong panggastos. masarap ang feeling ng unang beses ng pagbibigay sa magulang. alam kong ginapang nila ng daddy ang pinagpa-aral nila sa aming magkakapatid. maliit man ang una kong naibigay sa kanila, iba pa rin ang feeling kapag ibinigay mo ito ng buong-buo with puso.

kinabukasan bago umalis ng bahay papasok sa opisina, humalik muna ako sa mommy sabay humingi ng allowance na tatlong libo at dalawang daan.

a moment in a day in a life

in our modern world where everything seems to be in a rush, specially for a corporate slave like me and many others whose every fucking minutes are gold, it is very important to have ample time to relax, free the mind, think and reflect.

everyday, i see to it that i always have quality time for myself, 15 to 30 minutes alone, reflecting about myself and thinking about almost everything that my mind could reach. whether i am at work or in my room, it is when i am alone that i can freely explore worlds that my physical body could not get into.

during these moments, i think about my loved ones i left behind in pursuit of enough fortune to give them a good life in the future. i am seriously thinking what's the feeling to finally have my own family, which i should have experienced already last year. i am also dreaming how are we 3, 5, 10 or even 25 years from now. hoping that i am making all the right decisions to be the best husband to my wife ant the best father to my kids.

i am thinking about my cheerful family back home with whom i spent all my childhood and young adolescent years. my father, mother, sister and brother, all of them i love so dearly. wishing i could turn back the hands of time where me and my siblings have no other things to do but to exhaust ourselves to sleep from playing. where we would talk about anything while waiting for the electricity power to come back to life during the power crisis of the 90's.

it is when i am alone where i think about my batchmates, whether from elementary, highschool, college and even at work. reminiscing every happy moments with them, where they are and how are they doing nowadays.

not only the friends i once knew from school or from work, but i am also thinking about my new found friends here in the blogosphere. i've met some of them and some are also working overseas like me in different parts of the globe. it seems like i have known them for years because of blogging.

all these things comes to my mind when i am peacefully alone, a few minutes each day. after my reflection, i always bow my head and asking myself the same friggin' question over and over again.

why do sometimes my shit floats, and the next day it will sink? and it varies. there are days that even the hard-like-a-titanium-steel-type shit floats and the puffy-like-a-marshmallow-and-bloated-like-a-cloud-style sinks. and sometimes it is the other way around. it's just so weird. is it because of the surface tension of the water on the toilet? or a good reason might be depending on the density of my shit that i have unloaded swiftly or forcefully.

my 30 minutes is up! my legs are cramping already. now get back to work.