Friday, September 12, 2008

all of a sudden

wala na sila. kailangan na sila sa langit.

uwi na ako ng pilipinas bukas.

Thursday, September 11, 2008

drama-rama with professor X

sa istorya ng buhay, hindi pwedeng laging smooth ang mga bagay bagay. laging merong problema, laging merong drama para mas exciting ang plot. gustuhin man nating maging smooth ang pagbubuntis ni bachoinkchoink at paglabas nila kambal, merong drama in between to spice things up.

muntik na kong mapa-emergency leave kanina. nagpa-confine kasi sa CGH si bachoinkchoink dahil nananakit ang tiyan, likod, tagiliran, lahat, dahil hindi maka-wiwi ng maayos (isang kutsara kada sampung minuto) kaya hindi siya makatulog ng normal for the past few days dahilan ng pagtigas at pagkasakit ng tiyan. dahil siguro malaki na ang mga dobol trobol sa loob, naiipit na ang pantog niya at hindi makapag-function ng maayos.

ready na talaga akong magpaalam sa amo ko na uuwi ako, kaso pagkatawag ko kay bachoinkchoink kaninang umaga ay nasa ospital na siya at okay na rin ang sitwasyon. she feels fine at ang pakiwari ni doktora ay baka magpremature siya, kung sakali ay next month which is 7th month. matigas na raw kasi ang tiyan. kasi naman, 5 flat lang si bachoinkchoink ko tapos kambal pa ang baon, astig.

hindi ko na itinuloy ang balak kong paguwi, for the meantime. pinigil na rin kasi ako ni bachoinchoink, ok na raw naman at wala naman akong magagawa rin. in two to three days, lalabas na rin siya ng ospital. mas gugustuhin pa namin na ang stay ko sa pinas ay ang pag-aani sa aming dalawang chikutings. kung next month ako mage-emergency leave, mas ayos. november pa kasi ang appoved vacation leave ko.

* * *

ang hirap din ng maging ofw, para kang si professor x. libangan ay ang mag daydream ng kung ano-anong mga nangyayari sa pilipinas. wala ako doon physically, pero nandun ang utak at isip ko.

wala ako doon para magasikaso sa asawa kong buntis, hindi ako makatulong, hindi ko siya maalagaan specially for times like these, (you need a juicy). lagi lang naka-antabay kung anong mga mangyayari. naguutos sa mga makakagawa at makakatulong in my absence. buti na lang very supportive ang aming pamilya at lagi silang naka-alalay.

si professor x ay para ding matinong ofw tulad ko (ehem!), walang sex life.

Saturday, September 6, 2008

HIV infected

quarterly kung magkaroon ng electronics IT fair sa singapore, kung saan makalaglag panty at brip ang mga presyo ng kung anu-anong mga gadgets at electronics na sale. last march noong ako ay nasa singapore pa, dito ko binili si bachoinkchoink ng suhol dahil sa desisyon kong magpunta ng qatar regalo kong ibinigay sa kanya pagkauwi ko ng pilipinas. doble ang tapyas ng presyo kumpara sa makikitang price sa website na ito.

pero dahil hindi ko pa alam na meron palang IT fair sa singapore 4 times a year, napabili na ako ng sarili kong laptop nung nagkaroon ng sale sa harvery norman, funan digitalife mall. hindi siya kasing bagsik ng discount ng IT fair pero mas maganda ang specs at perks with the same model and price sa pilipinas.

ginulat ako ng laptop ko nitong biyernes ng umaga. pagbukas ko ay dalawang beep na malalakas ang isinigaw nya sa akin. laking taka ko dahil kakapanood ko lang kagabi ng porn kakagamit ko lang sa kanya kinagabihan. una kong naisip na ginaw na ginaw ako kagabi dahil todo ang thermostat ng aircon ko, baka kako sobrang siyang gininaw, wala siyang kumot. so hininaan ko ang aircon ko at binuksan ang pinto para pumasok ang kaunting init (troubleshooting, the tabon man version).

waepek. kanina, kinonsulta ko ang IT ng department namin kung ano kaya ang posibleng nangyari. una nyang tinanong kung ano ang tumutunog pag binubuksan ko ang power. two loud beeps ang sabi ko. parang doktor na nagreseta ng biogesic sa batang nilalagnat, ganun kabilis ang pagkakasabi nya ng "naku bro, motherboard na ang problema nyan. yun ang problema kapag dalawang beep lang ang tumutunog at walang output ang monitor".

bwakanginangyan. saka ko lang naalala na hindi ako nagvi-virus scan tuwing magsasalpak ako ng usb sa kanya. halos araw araw din yon. malamang nadali siya ng virus. ayoko naman ipagawa sa doha dahil baka tagain ako eh wala akong maipambayad dahil ang sweldo namin ay derecho sa pilipinas. mukhang maghihintay pa ako ng mahigit dalawang buwan para maipagawa at magpalit ng mother board. motherfucking board.

valid pa ang warranty pero hindi ko alam kung kasama ba roon ang kapabayaan kapag nalagyan ng virus. saka ang natatandaan ko ay sa singapore lang ito pwede ibalik. wat da ef! bakit ba naman kasi hindi ako ng scan using anti-virus?! sa susunod, ito na ang gagamitin ko para hindi ko na malilimutan magproteksiyon bago magsalpak.

Tuesday, September 2, 2008

interview with the vampire bachoinkchoink

excited na ko sa pagdating ng aming munting mga anak. malalaman ko na rin ng lubos kung ano ang feeling ng pagiging daddy pag narinig ko ang kanilang unang iyak. maeexperience rin namin kung ano ang pakiramdam ng maging magulang sa isang pares ng kambal.

naitanong ko na rin sa sarili ko noon kung kumusta naman kaya ang magiging buhay ko ngayon kung nagkaroon ako ng kakambal ko. una kong naisip na ang sarap sarap siguro ng meron kang permanent companionship at sanggang dikit na maituturing. meron kang malalapitan sa lahat ng oras at kayo kayo ang matutulungan, dahil kayo ay kambal.

pero minsan nao-overlook natin na marami ring hirap ang pinagdadaanan ng mga multiples. halos lahat ng happily ever after ending ay nagsisimula sa masalimuot na once upon a time.

you can never have the full attention of your parents. laging hati dahil pareho kayong dapat bigyan ng atensyon. you and your sibling are on a constant comparison with each other. mula sa pagiging baby, sa paglalaro, at maging hanggang school. marami pang iba.

* * *

mas maeexplain ng isang taong may kakambal ang mga bagay na ito. buti na lang, natyempuhan ng ardyeytology para sa isang maikling interview si bachoinkchoink, ang maganda kong asawa na buntis sa kambal, at meron ding kakambal na lalaki. adik. hehehe.

ardyeytology: how was the kids baby kong jontis?

bachoinkchoink: eto nakahiga lang kami. kanina tahimik lang sila, tinapatan ko ng music, ayan nag-gagalawan na naman. nag-sasayawan siguro. hehehe.

ardyeytology: hahaha kakatuwa. siguro pwede natin sila isali sa sexbomb at sa universal motion dancers. teka matanong lang kita, kumusta naman ang buhay nyo ni ogidapogi noong mga bata pa kayo?

bachoinkchoink: we really had sibling rivalry since childhood. puro away talaga. andiyan maghabulan ng tadyakan, sabunutan, suntukan at kagatan. andiyan butasan ko alkansiya nya at kunin ang pera. andiyan gupit-gupitin nya shoes ko, basta gamit ko. basta may lihim siyang galit sa akin kasi tinusok ko ng pencil ang gilid ng mata niya at tinadyakan ko balls nya nung bata pa kami. pinukpok naman nya binti ko ng plastic na pamaypay na matigas kaya nagpoklat.

ardyeytology: kaya pala sanay na sanay ka sa mixed martial arts kapag binubugbog mo ko no?

bachoinkchoink: gago.

ardyeytology: ok next question, kumusta naman sa school? Lagi ba kayong napagkukumpara?

bachoinkchoink: mas matalino siya at gusto ko lage papaturo or kokopya ng mga assignments for reasons na hindi na ko mahirapan at tama answers ko. ayaw nya kahit bigyan lang ako ng clue or hints or turuan how he solved that pero ayaw nya. bahala daw ako magdiscover ng ginawa nya. madamot yan pinaturuan sya organ nung bata kami, there were nights na umiiyak ako sa gabi dahil bakit siya pinaturuan at bakit pag natuto lang siya saka lang ako tuturuan, hindi rin niya ginawa dahil gusto nya siya lang magaling. we were always being compared. lagi siyang pinagmamalaki kasi laging honor, well ako honor din nun. nung tumagal, top na lang ng class.

ardyeytology: siguro puro abnoy, adik at mga sintu sinto mga classmate mo noon kaya nag nagto-top?

bachoinkchoink: abnoy parang ikaw. hehehe.tsup!

ardyeytology: pogi naman. hehehe so pano ka naka-cope up at paano ka nag-aadjust?

bachoinkchoink: well, hinayaan ko na siya sa academics. extra curricular like dancing, declamation and drawing ako nag-excel in which he tried doing also pero hindi nya kinaya pantayan, mas magaling pala ako sa kanya. mula nun naovercome ko na yung selos at competition.

ardyeytology: buti hindi na kayo nagsisipaan, sapakan at tadyakan ni ogidapogi ngayon, sagwa na eh. Ang laki laki nyo na. Kelan kayo naging close na?

bachoinkchoink: we have to live together in an apartment nung college. nung una, nagsusungitan kami at hindi masaya. until we discovered the goodness in each one of us. pinaglalaba ko na sya at gentleman na sya sakin. dahil film ang kinuha nya, sometimes he even consulted my ideas at ganun din ako sa kanya sa mga projects and assignments ko. we learned to trust each other and became very supportive sa isa’t isa.

ardyeytology: buti naman at happily ever after ang nangyari sa inyo. at least meron kang maraming idea on how to raise our twins well, dahil dumaan ka rin sa may kakambal sa paglaki. salamat sa pagpapaunlak sa aking interview. isang tanong na lang, ano ang masasabi mo sa nalalapit na laban ni idol pacman at golden boy?

bachoinkchoink: ewan! whatever!

ardyeytology: tignan mo to…labyu.

Thursday, August 28, 2008

billboard

minsan naisip ko, ano kayang gagawin ko kung ang dami dami ko nang pera at di ko na kailangang magtrabaho pa para lang kumita. yung ang problema ko na ay kung paano ko wawaldasin ang perang dumadating.

kapag napapadaan ako sa edsa, lagi kong naiisip na sana meron akong pera para lang magkaroon ng sarili kong billboard. iyon ay kung hindi ako maging artista o walang kumuha saking kumpanya bilang model.

balak ko pa naman sanang magmodel ng underwear garments para kumpetensyahin ang mga billboard nila dingdong dantes at christian vasquez sa may balintawak.



mas bagay sigurong model ng diatabs ito, hindi ng underwear.

siguro pwede pa rin akong maging model pagtanda ko. model nga lang ng arthro, tutal may talent naman akong maglakad ng paatras.

Monday, August 25, 2008

everyday jaywalker no more

nasaan si ardyey, si ardyey si ardyey si ardyey?

ang tagal ko nang hindi nakapag-update dito. paano ba naman kasi, iniba ang working schedule namin kaya sobrang pagod ako lagi at hindi makapag-isip. 5am to 6pm ang bago naming working schedule, with 3 hour lunch break from 11am to 2pm. sinasabayan kasi namin ng pasok ang mga tauhan namin. tatlong oras ang lunch sa tanghaling tapat dahil matindi ang init. gardenget!

kailangan din akong nasa site office palagi, kung saan walang internet connection. kaya pagkatapos kong kumain ng tanghalian ng 12pm, babalik sa main office at doon lang ako nakakapag-internet ng isang oras, pagkatapos ay matutulog ng isang oras din bago bumalik sa trabaho.

(eh sa gabi pwede ka naman makapag-internet ah?)

sige na nga, ito ang tunay na salarin kung bakit hindi ako nakakapagupdate pati sa gabi:

ngayon lang kasi naitayo dito sa kampo ang basketball courts, kaya sabik ang lahat na maglaro. kahit pagod at puyat galing sa trabaho, naglalaro pa rin ako araw araw hanggang 8pm. ganun talaga kapag adik. next month na kasi ang first basketball tournament dito pagkatapos ng ramadan.

isang linggong straight palang akong naglaro ng basketball, im down to 170lbs mula sa 180lbs kasama ang pagcontrol sa pagkain. hindi rin ako nakapagbawas ng timbang sa gym dahil sa bukod sa nakakatamad, ang lamig ng aircon kaya napakahirap pawisan. hindi tulad ng paglalaro sa labas, tagaktak ang pawis hanggang kasingit-singitan at nageenjoy ka pa.

at least naman nalilibang ako kahit papano, meron na akong alternative bukod sa ritwal kong “J-walking” gabi gabi.

Friday, August 15, 2008

oh girl!

is there anybody going to listen to my story, all about a girl who came to stay?

matapos ang ilang buwan na hindi ako patulugin sa curiosity ng pangalawa kong kuting na mahiyain, confirmed! it’s a baby girl! kumpleto na ang barkada ko, meron na kaming magiging daboy and dagirl!


kanina ay ang pangatlong scheduled checkup (20th week) ni tabachoinkchoink ko sa doktor at sinilip ulit ang dalawa sa loob ng tiyan para tignan kung okey lang ba ang buhay buhay nila sa looban. sumama si daddy at mommy ko para may special participation ang mga lolo’t lola na excited na rin sa kanilang unang apo.

mas malaki daw talaga si dagirl and she weighs around 0.344gms samantalang ang kapatid naman nya ay mas mababa ng kaunti ang weight division, 0.300gms si daboy.

pasag daw ng pasag at mas aggressive si big sister. huling huli pa nga ng 'bitag extreme' ang kolokoy na hine-headbutt ang kanyang mahal na kapatid. hindi na ako magtataka kung paglabas nila eh makita kong may bukol, pasa at kalmot itong si daboy. hehehe.

nauna na namin nalaman na boy ang isa sa kanila, kaya hiling talaga namin na sana girl naman yung isa. although gusto ko magkaroon ng baby boy dahil masarap itong makalaro ng mga larong pang-barako, i think one is enough. masarap din magkaroon ng baby girl dahil masarap silang maglambing at magpacute. gustu ko din magkaroon kami ng isang daddy’s girl.

ngayong confirmed na ang identity ng dalawa, makakapag-isip na rin kami ng malinaw sa wakas tungkol sa ibibigay naming pangalan sa kanila. mahirap din pala magpangalan lalo kapag hindi mo pa alam kung boy-boy or boy-girl ang magiging anak mo. dapat kasi maging bagay o angkop ang itatawag sa kanila. kumbaga, dapat relevant at may meaning kahit papano ang maging pangalan nila, hindi iyong kahit ano na lang na mapagtripan. baka sa future eh mabasa ng mga anak ko ang pangalan nila sa mga listahan ni coldman. inangkupo! hehehe.

salamat po.

Wednesday, August 13, 2008

don't lie to me

kapag meron nangta-tag sa akin para gumawa ng kahit na ano, pakiramdam ko eh para akong nahihipuan nata-touched. naisip ka kasi nila nung mga time na yon (bukod sa nautusan kang magsasagot ng kung ano ano, hehehe). nai-tag ako ng kumare kong itatago natin sa alyas na utak munggo, and here it goes:

* * *

Here’s the rule..

Click copy/paste, type in your answers and tag four people in your lists! Don’t forget to change my answers to the questions with that of yours.

1. Four places I go to, over and over:

dito sa qatar, parang putol ang kaligayahan ko dahil wala naman ibang mapuntahan kundi trabaho. kapag wala naman pasok, wala ako sa mood magexplore kapag ako lang mag-isa at hindi kasama si bachoinkchoink ko. isa pa, mainit kaya i'd rather stay in my room at magjack-en-poy holiholihoy.

* work / job site
* camp / recreational area (internet, billiards, beer)
* doha city center, para maiba naman kapag day-off paminsan minsan.
* repeat and repeat hanggang makauwi ng pilipinas.

2. Four people who e-mail me regularly:

* mga dating katrabaho na nagfoforward ng kung ano ano
* mga katrabaho ngayon na nagfoforward ng kung ano ano basta mahahalay
* si lina jobstreet
* si penis enlarger sales agent

3. Four of my favorite places to eat:

* ineng’s chicken inasal, with suka na kasing kulay ng diesel
* dampa sa macapagal ave
* glutton's bay sa singapore
* mcdo, anywhere

4. Four places i’d rather be:

* kahit saan basta kasama ang bachoinkchoink ko with the kutings
* kahit saang lugar basta't maiiyak ako sa kakatawa. gusto kong umiyak sa kakatawa.
* beijing, at manood ng USA basketball
* tumira sa bansa na maayos ang sistema, at bansa na ang pangalan ay hindi pilipinas

5. Four TV shows I could watch over and over:

* prison break
* nba games
* movies: kung pow / white chicks
* porno porno

6. Four people I think will respond:

* prinsesa
* prinsesa musang
* panaderos
* wei

Saturday, August 9, 2008

ang pakwan



tatlong buwan sa gitnang silangan
tatlong buwan din walang kuwan
ikaw, gusto mo ba "pakwan"
gusto ko talaga "pakwan"

Wednesday, August 6, 2008

usapang mainit

dahil masyadong exposed sa init ang mga nagtatrabaho sa isang construction facility dito sa qatar, nauuso na dito ngayon ang tuwaran tumbahan.

yes maybilabedbraderensister, you heard it right. usung-uso na dito ang torohan tumbahan.

last week, meron nang namatay sa gitna ng initan. hindi naman direktang init ang dahilan dahil nagkaroon daw ng heart stroke ang mama habang nagtatrabaho, pero pwedeng sabihin na heat related ang pangyayari. this week, dalawang beses nang nagbandera ng black flag ang management, meaning ay stop work ang mga nasa site dahil umaabot ng 60 deg celsius ang temperature. tatlo ang hinimatay noong sabado at onse naman kanina. tumbahan blues.

sobrang tindi na kasi ng humid at init dito, parang hininga na ng tao ang nilalanghap mo. pag lumalabas tuloy ako, laging lumalabo ang suot kong shades dahil sa moist na parang hiningahan ng bakulaw. lagi tuloy basang basa sa pawis ang mga trabahador pati na rin ang mga bisor. kung ipapakita nga sa tv, parang peke lang dahil parang binuhusan lang ng tubig ang epek. pero this is true to life.

tsk. ang hirap talaga kitain ng dolyar dito. pawis talaga.

* * *

speaking of hotness, bihira lang ako magka-crush sa mga negra or semi-negra, except syempre kay beyonce. yung tunay na beyonce ang tinutukoy ko ha, hindi yung kung sinu-sinong kabarkada nila chenelyn, chorvalou at cobralyn. type ko talaga ay mga babaeng mapuputi dahil naniniwala ako na opposite attracts.

pero kakapanood ko lang ng wnba kung kaya napaisip ako sa mga bagay bagay na negra or semi-negra, at eto ang ilan sa mga bihira na iyon:

candace parker, forward rookie sensation of the los angeles sparks



leilani mitchell, point guard of the new york liberty



sige na nga, isasama ko na rin ito kahit hindi siya negra. eat bulaga kasi ang huling napapanood ko sa tv sa gabi bago matulog. isa siyang eb-babe, kaya madel, itaktak mo na yaaan!

Saturday, August 2, 2008

golden pacman

medyo matagal ko nang nalaro ang fight night round 3 sa psp at nasubukan ko na din pagboksingin si pacman at golden boy. 5’6” featherweight (130 lbs) vs. 5’10” welterweight (147 lbs)? wala lang trip lang. para may challenge naman. lagi na lang kasi ako panalo kapag computer ang kalaban. ang resulta ng boxing match, nanalo ako gamit si pacman sa best of seven series sa score na 4-3.

pero dahil mukhang malapit na sa katotohanan na mangyari ang paglalaban ni pacman at ni golden boy sa totoong buhay, naisipan kong laruin ulit ang fight night round 3 sa aking psp. once and for all, this is it, no holds barred, walang rematch rematch.

kayang saktan ni pacman si dela hoya sa pamamagitan ng mga jab at hook sa tagiliran, kaliwa’t kanan. in and out style. right jab sa mukha, left haymaker sa katawan at hook naman sa kanan sabay ilag pabalik. kaso lang, hindi pwedeng hindi tatamaan si pacman lalo kapag napa-parry ni dela hoya ang mga suntok. babawi ito ng malalakas na hook sa mukha.

umabot ng round 11. basag na basag na ang mukha ni pacman. hingal kabayo na, pero poging pogi at malakas pa ang stamina ni dela hoya. pero kahit sino pwede nang bumagsak kung tatamaan ng matindi-tindi. nang biglang saluhin ng ulo ni pacman ang isang matinding left uppercut na pinakawalan ni dela hoya , tumigil ang laro.



pinutol ng siraulong referree ang laban. hindi na raw kayang ipagpatuloy ni pacman ang boxing sa dami ng pasa at sugat sa mukha. hindi malayong mangyari sa totoong buhay.



poor pacman, rich pacman. 20 million dollars in the bank! kaching kaching!

Sunday, July 27, 2008

parang kailan lang...

nitong nagdaang mga araw, lalo akong naiinip sa dalawa kong kuting. sila kasi ang mga unang anak namin ni bachoinkchoink at mga unang apo ni daddy at mommy. naglalaro na ang isip ko kung pano ko sila kakargahin at paliliguan at papalitan ng mga lampin. umaabot na rin ang imagination ko kung paano at saan kami maglalaro, kung saan kami mamamasyal at kung anu ano pa.



napapa-isip tuloy ako tungkol sa buhay buhay. sobrang nabibilisan kasi ako sa panahon. parang kailan lang kasi nung ako palang ang 'baby' ng mommy ko. meron akong natatandaang mga scenario ng mga pangyayari nung bata pa ko na sariwang sariwa pa rin na parang ilang araw o buwan pa lang ang nakakalipas.

1. paborito kong ulam noon ay tocino. hindi pa ako makalunok ng karne ng baboy noon kaya si mommy ang kumakain ng laman at ibinibigay nya sa akin ang taba. nasa bilugan kaming lamesa namin noon. tandang tanda ko pa ang eksena na yon, parang kailan lang.

2. 3 years old ako noon at kapag sabado, sinasama ako ng mommy ko sa office nya sa may mabini. kabisado ko pa ang linya ng LRT mula monumento at pedro gil. gustung-gusto ko sasama dahil bukod sa nakakapaglaro ako ng computer game sa office, nakikita ko pa ang anak ng officemate ni mommy na mas matanda di hamak sa akin na crush ko. musmus pa lang, may halay na. tandang tanda ko pa ang mga araw na yon, parang kailan lang.



3. nung una akong matae sa brip nung kinder sa school, sobrang lamig ng pawis ko at sobrang nerbyos sa kahihiyan. ang ginawa ko, sumilip-silip ako sa ilalim ng mesa na kunwari may naaamoy ako na mabaho. sabay turo at sigaw ng malakas sa katabi kong si emmanuel ng "AMBAHO! MAY TUMAE!". siya tuloy ang napagbintangan at napagtawanan hanggang uwian. paguwi sa bahay, galit na galit ang yaya kong si lola rosa at ako ang pilit pinaglaba ng brip kong puno ng ipot. syempre di pa ko marunong maglaba non. tandang tanda ko pa ang eksena na yon, parang kailan lang.

4. isang mainit na hapon sa graduation day nung kinder, pagka-akyat sa stage, inabot ni mrs. llenado (principal) ang kamay nya sakin. imbis na shake hands, nagmano ako. parang kailan lang.

5. tuwing kasagsagan ng init ng hapon, paborito naming past time noon ng mga kalaro ko ang manghuli ng tutubi, manghuli ng gurame at butete, at maglaro ng apoy sa basurahan (at iyan ang mga dahilan ng pagkakaroon ng lalaking nognog). tumatambay din kami sa itaas ng puno ng aratilis para magkuwentuhan ng kung anu-ano basta tungkol kay pedro at juan. tandang tanda ko pa ang mga alaala na yon, parang kailan lang.

6. nung magkasunod na ipinanganak ang dalawa ko pang kapatid, hindi ako nagselos katulad nung sa commercial ng mcdo. tuwang tuwa ako sa kanila dahil ang cucute nilang dalawa noon (hindi na ngayon. hehehe joke lang). ang liliit pa nila noon, at nauuto ko pa lagi. kapag nag-aaway, sila lagi ang magkakampi. i miss those days, parang kailan lang.



madami pa akong masasayang memory nung kabataan ko na kung iisipin ay parang kailan lang. parang masarap balikan ang ganung panahon na sa tingin ng bata, napakasimple lang ng mundo. quarter-life crisis yata ang tawag dito. naiisip ko kasi ang pakiramdam tungkol sa mundo ng mga kuting ko paglabas nila. kung ano-anong first times ang mararanasan nila na napagdaanan ko na din. sana maranasan din nila ang mga naranasan ko, childhood well spent, parang ganon.